De eerste dovenonderwijzer was Pedro Ponce de Léon. Ook hij heeft de gebaren waarschijnlijk geleerd in het klooster.
Hij woonde en werkte in het klooster 'San Salvador de Ona' waar doofstomme kinderen werden gebracht.
Het was in die tijd normaal dat kinderen met een 'gebrek' in het klooster werden weggestopt.
Eigenlijk was het helemaal niet de bedoeling dat dove kinderen iets zouden leren.
Maar Pedro Ponce de Léon was zeer gesteld op deze kinderen en hij bedacht een manier waardoor dove kinderen toch met elkaar konden communiceren.
Hij leerde ze lezen en schrijven en gebruikte het handalfabet en gebaren om met ze te praten.